I hurt myself today

Καταγράφω κάποιες σκόρπιες σκέψεις, από την χθεσινή πορεία σαν εξωτερικός παρατηρητής. Δεν είμαι στην Ελλάδα, και η ενημέρωσή μου προέρχεται κυρίως από το Internet.

Ας ξεκινήσουμε με τα εύκολα. Αυτοί που πέταξαν μολότοφ στα τάγματα εφόδου του ΠΑΜΕ είναι απαράδεκτοι. Χωρίς καμία περιστροφή αυτό δεν έπρεπε να γίνει και ειδικά από ανθρώπους που πιστεύουν στην αυταξία της ανθρώπινης ζωής. Επίσης υπάρχουν μαρτυρίες ότι πέτρες στόχευαν πίσω από την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ. Επίσης κατάπτυστο.

Ομοίως η αδιάκριτη επίθεση των κρανοφόρων του ΠΑΜΕ επί δικαίων και αδίκων ήταν αισχρή. Το να σπρώχνεις ανθρώπους από το δρόμο για να πέσουν στην πλατεία είναι εξίσου δολοφονικό με τις μολότοφ. Όπως επίσης το να ξυλοκοπείται ένας πεσμένος από τέσσερεις με κοντάρια.

Αφού συμφωνήσουμε λοιπόν ότι στη σύγκρουση και οι “κρανοφόροι” και οι “κουκουλοφόροι” (τι αισχροί όροι και οι δύο!) έδρασαν απαράδεκτα και ανεγκέφαλα, ας περάσουμε και στα λίγο δυσκολότερα.

Το ΚΚΕ εχθές βροντοφώναξε “άντε γαμήσου εργατιά”, όπως πολύ εύστοχα περιγράφει ο Πανούσης στο ομώνυμο τραγούδι:

Αποκλείοντας την Αμαλίας από οποιονδήποτε δεν είναι “μαζί μας” και με πλάτη στη Βουλή, η εντύπωση που δημιουργείται είναι όχι αυτή της περιφρούρησης της συγκέντρωσης, αλλά προστασίας της Βουλής. Δεν πιστεύω ότι το ΚΚΕ είχε σκοπό να προστατεύσει τη Βουλή ή να “ξεκουράσει” τα ΜΑΤ όπως ακούγεται. Θεωρώ ότι και η χθεσινή τους συμπεριφορά εντάσσεται στη μακρυά αλυσίδα λαθών και ατοπημάτων που έχει κάνει αυτό το κόμμα. Ο σχεδιασμός αυτός το ΚΚΕ φαίνεται πως ήταν πανελλαδικός, αφού ακούγονται μαρτυρίες για παρόμοια συμπεριφορά από το ΠΑΜΕ στα Γιάννενα και στην Κρήτη.

Η εντύπωσή μου είναι ότι τη σύγκρουση δεν την ξεκίνησε το ΠΑΜΕ. Ήταν σοφή η επιλογή της σύγκρουσης, που έκαναν αυτοί που συγκρούστηκαν με το ΠΑΜΕ; Από άποψη στρατηγικής  θεωρώ πως όχι, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα την πολιτική επιλογή της στιγμής. Δεν ανέχομαι το face control ποτέ και πουθενά, αλλά ειδικότερα σε μία διαδήλωση είναι μου αδιανόητο. Αυτοί που συγκρούστηκαν πάντως, θεωρώ πως πρέπει να κάνουν μία αποτίμηση της ενέργειάς τους. Πρέπει να αναρωτηθούν τι στόχους είχαν με αυτή την ενέργεια, αν τους πέτυχαν και πώς εντάσσονται αυτοί οι στόχοι στον ευρύτερο αγώνα τους.

Ο τίτλος του post, αν δεν το καταλάβατε ήδη, προέρχεται από αυτό το τραγούδι των Nine Inch Nails (εδώ τραγουδάει ο Johny Cash), το οποίο θεωρώ πως ταιριάζει αρκετά:

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα, Κινήματα. Bookmark the permalink.

2 Responses to I hurt myself today

  1. από την άλλη, και εντελώς αφελώς το λέω, άμα έβλεπα να μολότωφ να πέφτει στο μπλοκ μου και να καίγεται ο διπλανός μου, ε, ένα καδρόνι θα το άρπαζα, υποθέτω.
    τόσο απλά. ενστικτώδικα ρε παιδί μου.

    • Δε διαφωνώ. Και από τη στιγμή που δεν ήμουν εκεί είναι δύσκολο να έχω καθαρή γνώμη, ούτε ξέρω πως θα αντιδρούσα σε αντίστοιχη περίπτωση. Εκτιμώ πως και η μολότοφ έτσι έφυγε, πάνω στο ντου του ΠΑΜΕ ο άλλος πανικοβλήθηκε και την αμόλησε, χωρίς αυτό όμως να δικαιολογεί ούτε στο ελάχιστο την πράξη. Όπως λέω και στο κείμενο στη μάχη, (ξανατονίζω βλέποντάς την απ’ έξω), έγιναν καφρίλες εκατέρωθεν αυτά όμως είναι τα εύκολα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s