Η τελευταία φορά που έκλαψα…

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε φιλοξένησα την αγαπημένη φίλη Krotkie, η οποία πήρε ένα λαστ μίνιτ αεροπλάνο και ήρθε “να δει μια όμορφη πράσινη πέτρα” όπως έλεγε και στο τελευταίο του γράμμα ο Ζορμπάς στον Καζαντζάκη. Η Krotkie έφυγε ξημερώματα Δευτέρας, και μέχρι να με πάρει ο ύπνος τελείωσα το βιβλίο “Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ντουρούτι” του Pedro de Paz, από τις εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου.

Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι μία ευχάριστη νουάρ νουβέλα που διαδραματίζεται στην Ισπανία κατά τη διάρκεια του εκεί εμφυλίου. Αντί προλόγου ο εκδότης έχει αναδημοσιεύσει αποσπάσματα από το βιβλίο “Το Σύντομο Καλοκαίρι της Αναρχίας”, ενώ στο τέλος υπάρχει το κείμενο “Η ζωή στην επαναστατική Βαρκελώνη” του Manolo Gonzales. Πρόκειται για μία καταγραφή των παιδικών αναμνήσεων του συγγραφέα και θέλεις λίγο το ξενύχτι, λίγο ότι έφυγε η Krot, λίγο η γλαφυρή περιγραφή, μερικά κομμάτια του μου έφεραν μια αίσθηση χαμένου παραδείσου…

[…] «Εκείνο τον καιρό με φώναζαν “Palito” (Σπίρτο) και μαζί με άλλα παιδιά μας φρόντιζαν σ’ ένα κολλεκτιβιστικό παιδικό σταθμό, οργανωμένο από οικογένειες που συμμετείχαν στην πολεμική κινητοποίηση. Ο παιδικός σταθμός είχε επανδρωθεί με πασιφιστές και πρώην καλόγριες που είχαν ασπαστεί τα ελευθεριακά ιδανικά. Τα αναρχικά παιδιά είχαμε μοιράσει μεταξύ μας τα καθήκοντα -όπως το μαγείρεμα, την καθαριότητα, τη διασκέδαση και την αυτοάμυνα- με χαοτική ανεπάρκεια. Όμως ήμασταν εμείς αυτοί που παίρναμε τις αποφάσεις. Κάναμε εναλλαγή καθηκόντων σχεδόν καθημερινά. Οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές προσπάθησαν να επιβάλλουν μια ιεραρχική οργάνωση με λιλιπούτειους κομισάριους και υποχρεωτικό χαιρετισμό. Πήγαν ακόμα να ανακοινώνουν τα γεύματα με σάλπισμα. Όταν οι μικροί κομμουνιστές εμφανίστηκαν με ένα μεγάλο πορτραίτο του Στάλιν, τους γιουχάραμε και γελάσαμε μαζί τους: “Εμείς είμαστε ελεύθεροι καθίκια”. Οι μικροί “κοκκινοι” αιφνιδιάστηκαν και πήγαν να παραπονεθούν στο κόμμα. Ήρθε τότε ένας ενήλικος. Άρχισε τις ρητορίες: “Για να κερδίσουμε τον πόλεμο χρειάζεται πειθαρχία και τάξη”. Εμείς τότε περάσαμε στην άμεση δράση. Για αρχή κάναμε “απεργία”. Παντού υπήρχαν βρόμικα πιάτα. Οι κομμουνιστές έπρεπε να αφήσουν τη στρατιωτική τους υπηρεσία για να έρθουν να καθαρίσουν. Μετά αρχίσαμε να μαγειρεύουμε μόνο για τα ελεύθερα παιδιά. Οι κόκκινοι παραδόθηκαν. Γίναμε όλοι “Hijos del Pueblo” (Παιδιά του Λαού). Ισότητα και ελευθεριακός κομμουνισμός.»

[…] «Στο δικό μας σχολείο τα παιδιά ήταν αυτά που οργάνωναν το πρόγραμμα μαθημάτων. Μισούσαμε το μιλιταρισμό και τη θρησκεία ενώ -έχοντάς το πάρει από τους γονείς μας- η τέχνη και η κουλτούρα ήταν τα μεγάλα πάθη μας. Τραγουδούσαμε γράφαμε εκθέσεις για τους κλασσικούς συγγραφείς, παίζαμε επαναστατικά θεατρικά έργα και απαιτούσαμε την προβολή ταινιών.»

[…] «Όταν πήγαμε και είδαμε τη “Λιμνη των Κύκνων”, εγώ απαίτησα την καθιέρωση μαθημάτων χορού. Η φίλη μου, η Libertad, οργάνωσε ένα υπόμνημα για την καθιέρωση της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές αρνήθηκαν. Διαμαρτυρήθηκαν και μερικοί γονείς. Θα ενθαρρύνει τη “σεξουαλική μίξη” είπαν, ενώ μίλησαν και για τις “οικογενειακές αξίες”. […]»

[…] «Τελικά αποφασίστηκε πως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα ήταν μάθημα με εθελοντική παρακολούθηση. Όλα τα παιδιά το παρακολουθούσαν. Έφερναν ακόμα και φίλους τους από άλλα σχολεία. Σαν μάθημα περιελάμβανε στο πρόγραμμά του τον έλεγχο των γεννήσεων, θέματα σεξουαλικής ηθικής, την καταδίκη της σεξουαλικής βίας. Προς ευχαρίστηση των πρώην καλογριών, υπήρχε μια ρομαντική υπεράσπιση του ελεύθερου έρωτα: “Κανένα κράτος και καμία εκκλησία δεν μπορεί να κυβερνήσει τις καρδιές και τα σώματά μας”. Η Φεντερίκα Μοντσένυ, η αναρχική υπέρμαχος της γυναικείας ελευθερίας, επισκέφθηκε το σχολείο μας. Μας έδωσε σοκολάτες, ένα δώρο από τους γάλλους συνδικαλιστές, και εμείς της δώσαμε τραγούδια και λουλούδια.»

[…] «Τα αισθήματα του πατέρα μου γι’ αυτό το κλίμα αλληλεγγύης και την πρόσκαιρη κατάργηση των ταξικών διαχωρισμών στη Βαρκελώνη, οφείλονταν στην ενεργητική πραγμάτωση του αναρχικού προγράμματος της κολεκτιβιστικής οικονομίας. Πολλά χρόνια αργότερα, ιστορικοί όπως ο Χιου Τόμας και ο Ρόναλντ Φρέιζερ σημείωναν πως η βιομηχανική παραγωγή της Καταλονίας, ελάχιστα έπεσε με το κολεκτιβοποιημένο σύστημα.»

Στη συνέχεια ο συγγραφέας περιγράφει το πώς γύρισε ο πόλεμος, γεγονότα από το μέτωπο που του διηγήθηκε ο πατέρας του, πώς αυτός και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ισπανία στη Γαλλία και από εκεί στη Λατινική Αμερική και πώς μετά από χρόνια, στην 50η επέτειο από την επανάσταση το 1986, γύρισε στη Βαρκελώνη και συνάντησε βετεράνους του Τάγματος Λίνκολν, Αμερικανούς εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών:

[…] “Οι Βετεράνοι του «Τάγματος Λίνκολν» επισκέφθηκαν μερικά πεδία μαχών. Συνάντησα τον Steve Nilson, τον διοικητή της δεξιάς πτέρυγας της επίθεσης στο Brunete. Με ένα κλιματιζόμενο πούλμαν πήγαμε στην πόλη. Ήταν μια καυτή και στεγνή καλοκαιρινή μέρα. Το Brunete είχε τώρα ένα καινούριο αυτοκινητόδρομο και αυτοκίνητα με ευρωπαίους τουρίστες έτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα. Ο Steve με οδήγησε στους δρόμους όπου είχαν γίνει οι σκληρότερες μάχες και εκατοντάδες άντρες είχαν πέσει σε μια σώμα με σώμα μάχη. Ο Steve μου έδειξε μια αλάνα κοντά σε ένα παλιό τοίχο: “Εκεί έπεσε ο Oliver Law”. Ήταν λοχαγός του τάγματος, ο πρώτος μαύρος αμερικανός που οδήγησε λευκούς συμπατριώτες του σε μάχη.

Κάτσαμε σε ένα καφέ και μιλάγαμε για την Αμερική όταν ξαφνικά ο Steve είπε: «Εσείς οι αναρχικοί ήσασταν τόσο γεμάτοι φλόγα, γεμάτοι πάθος. Είχατε μια τόσο σπάνια ευγένεια. Μου πήρε δυο χρόνια σε μια φυλακή, τις ομολογίες του Χουρτσώφ και μια “σπασμένη” καρδιά προτού επιτέλους αφήσω το Κομμουνιστικό Κόμμα. Α, η Ισπανία όμως… η Βαρκελώνη… η CNT-FAI… αυτή ήταν ζωή. Ο ρομαντισμός της νιότης μου. Τίποτα δεν τον άγγιξε ποτέ. Δεν θα ‘θελα να τα έχω χάσει όλα αυτά, για τίποτα στον κόσμο!»

Κοντός σύνδεσμος Αλληλούια: http://wp.me/s1yMcy-crying

Advertisements
This entry was posted in Ισπανία, Ισπανικός-εμφύλιος, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική. Bookmark the permalink.

7 Responses to Η τελευταία φορά που έκλαψα…

  1. Έλεγα να πω κάτι αγαπησιάρικο, αλλά μετά διάβασα αυτό:
    “Κανένα κράτος και καμία εκκλησία δεν μπορεί να κυβερνήσει τις καρδιές και τα σώματά μας”
    και τι άλλο να πεις;
    Α ναι. Να πεις για πράσινες πέτρες, για όμορφες ουτοπίες.

    Je vois bien ce que tu fais là πάντως :Ρ

  2. μανικακος says:

  3. μανικακος says:

    εεεε αυτο ηθελα να ποσταρω !!! 😀 😀

  4. rebeloskilo says:

    Μολις βρηκα ποιο θα ειναι το πρωτο βιβλιο που θα διαβασω μολις ξεμπερδεψω με τις ηλιθιοτητες τους

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s